صفحه اصلی میلیون دلاری

صفحه اصلی میلیون دلاری (The Million Dollar Homepage) وب‌گاهی است که ایده آن در سال ۲۰۰۵ به ذهن الکس تیو (Alex Tew) دانشجویی در ویلتشایر انگلستان، وقتی که ۲۱ سال داشت خطور کرد. قرار بود که الکس به زودی دوره‌ای سه ساله را درباره مدیریت کسب‌ و کار در دانشگاه ناتینگهام بگذراند و از این ناراحت بود که باید از وام دانشجویی استفاده کند که بازپرداخت آن سال‌ها طول می کشید. به عنوان راهی برای به دست آوردن پول، تیو تصمیم گرفت تا یک میلیون پیکسل را در یک وب‌گاه، به قیمت هر کدام یک دلار بفروشد. خریداران می‌توانستند تصویر، لوگو یا تبلیغ خود را بر روی پیکسل‌ها نمایش دهند و پیوندی به وب‌گاه خود نیز برقرار سازند.
پیکسل‌ها به جای پوند بریتانیا به دلار آمریکا فروخته شدند، زیرا در آمریکا جمعیت بیشتری نسبت به بریتانیا از اینترنت استفاده می‌کنند و تیو بر این باور بود که اگر پیکسل‌ها به دلار آمریکا فروخته شوند تعداد افراد بیشتری از این ایده استقبال خواهند کرد. همچنین در سال ۲۰۰۵، پوند در برابر دلار ارزش بالایی داشت و در نتیجه قیمت پیکسل‌ها برای بسیاری از خریداران احتمالی بیش از حد گران بود.
هزینه‌ای که تیو برای راه‌اندازی وب‌گاه خرج کرد، ۵۰ یورو بود که شامل ثبت نام دامنه و میزبانی وب‌گاه می‌شد. صفحه اصلی وب‌گاه از یک میلیون پیکسل که در شبکه‌ای ۱۰۰۰ × ۱۰۰۰ چیدمان یافته‌اند، تشکیل شده‌ است و پیوندهای تصویری موجود در آن به ازای یک دلار برای هر پیکسل در قالب‌های ۱۰×۱۰ به فروش رفتند. خریداران قالب‌های پیکسلی، تصویری کوچک بر روی پیکسل‌ها قرار می‌دادند که به یک نشانی اینترنتی پیوند می‌خورد و هنگامی که ماوس روی تصویر قرار می‌گرفت نوشته‌ای تبلیغاتی نیز پدیدار می‌شد. هدف از راه‌اندازی این وب‌گاه این بود که با فروش تمامی پیکسل‌های موجود در تصویر، درآمدی معادل یک میلیون دلار نصیب خالق آن شود.
از آن جایی که پیکسل بسیار کوچک است و به‌ آسانی دیده نمی‌شود، پیکسل‌ها در قالب‌های ۱۰۰ تایی و در ابعاد ۱۰×۱۰ برای فروش ارائه شدند؛ در نتیجه کمترین قیمت خرید پیکسل‌ها ۱۰۰ دلار بود. سه روز پس از آغاز به کار وب‌گاه، اولین پیکسل‌ها را یک وب‌گاه موسیقی برخط خرید که توسط یکی از دوستان تیو گردانده می‌شد. او ۴۰۰ پیکسل را در یک قالب ۲۰×۲۰ خریده بود. در ابتدا بازاریابی وب‌گاه تنها از طریق دهان به دهان بود. اما پس از آن که وب‌گاه ۱۰۰۰ دلار فروش کرد، یک اطلاعیه مطبوعاتی منتشر شد که توسط بی‌بی‌سی پوشش داده شد.
تیو در یک ژانویه ۲۰۰۶ اعلام کرد به دلیل آن که تقاضا برای هزار پیکسل پایانی بسیار بالا بوده‌ است، منصفانه‌ترین و منطقی‌ترین راه برای فروش آن‌ها حراج در ای‌بی است؛ به جای آن که بخواهد راستی و منحصر به فرد بودن ذاتی این ایده را با ایجاد صفحه مشابه دیگری خراب کند. حراج پیکسل‌ها ده روز به طول انجامید و ۹۹ پیشنهاد قابل قبول ارائه شد. هزار پیکسل آخر صفحه اصلی میلیون دلاری در یک ژانویه ۲۰۰۶ در ای‌بی به حراج گذاشته شد و در ۱۱ ژانویه با بالا‌ترین پیشنهاد ۳۸٬۱۰۰ دلار به فروش رسید و سود ناخالص ۱٬۰۳۷٬۱۰۰ دلاری را نصیب الکس تیو کرد.

دیدگاه دیگران:
ایده راه‌اندازی صفحه اصلی میلیون دلاری "ساده و زیرکانه"، "هوشمندانه"، "مبتکرانه"، و "سکویی منحصر به فرد [برای تبلیغات] همراه با اندکی شوخی و سرگرمی" توصیف شد. پروفسور مارتین بینکس، سرپرست مؤسسه کارآفرینی دانشگاه ناتینگهام گفت:
"ایده در عین ساده بودن زیرکانه‌است... تبلیغگران جذب تازگی و نو بودن آن شده‌اند... این وب‌گاه به یک رویداد اینترنتی تبدیل شده‌است."
پاپیولر مکانیکس نوشت: "هیچ محتوایی ندارد. نه گرافیک درست و حسابی دارد، نه اشانتیون می‌دهد، و نه ویدئوهای تحریک‌کننده‌ای از پاریس هیلتون دارد تا بیننده جذب شود. یک شبکه تلویزیونی را تصور کنید که چیزی جز آگهی بازرگانی نشان نمی‌دهد یا یک مجله که چیزی جز تبلیغ ندارد. صفحه اصلی میلیون دلاری دقیقاً همین وضعیت را دارد. مثالی متحیرکننده از قدرت بازاریابی ویروسی.‌"
دان اولدنبرگ از واشینگتن پست از معدود افرادی بود که به تحسین وب‌گاه نپرداخت و آن را "یک بازاریابی پرمنفعت ولی بدقواره، بی‌کیفیت، و دور از ذهن، یک سنگلاخ آکنده از تبلیغ، اسپم، بنر و پاپ‌آپ" خواند. اولدنبرگ ادامه داد:
"شبیه تابلوی اعلاناتی‌ است از استروئیدهای طراح، لاشه‌ای تبلیغاتی از یک قطار که نمی‌شود نگاهش نکرد. مثل این است که هر چه تبلیغ بالاپر تا به حال در عمرت دیده‌ای یک‌باره جلو چشمت پیدا شوند. معادل اینترنتی احساس نیاز ناگهانی برای دوش گرفتن."

منبع: ویکی پدیای فارسی

/ 0 نظر / 47 بازدید