برای جواد خیابانی

به نظر من یکی از مهمترین ویژگی‌هایی که یک گزارشگر فوتبال باید داشته باشد، بی‌طرفی در گزارش بازی هر دو تیم است؛ هر بیننده‌ای هنگامی که می‌بیند یک گزارشگر به جای این که به گزارش بی‌طرفانه بازی بپردازد و بدون هرگونه حب و بغض فقط درباره صحنه‌های ابهام‌برانگیز روشنگری کند، علاقه‌اش را به تیم دلخواه -که از جمله تیم ملی کشورش می‌تواند باشد- پنهان نمی‌کند، آن گاه بین آن چه که در تلویزیون می‌بیند و آن چه که از گزارشگر می‌شنود، تناسب و هماهنگی نمی‌بیند و ضمن این که باید بازی درهم و بی‌کیفیت تیم‌ وطنی‌اش را تحمل کند، گزارش ناعادلانه و یک‌سویه گزارشگر را که با آن چه در زمین بازی رخ می‌دهد سازگاری ندارد، باید گوشه جگرش بگذارد.
بدیهی است در این جور مواقع، بازی دستپاچه تیم مورد علاقه گزارشگر تعبیر می‌شود به بازی جانانه، بازی بی‌برنامه و آشفته‌اش می‌شود محک زدن تیم حریف، دفع بی‌هدف توپ‌ها می‌شود پاس‌های قطری هدفمند، حمله‌های پی‌درپی تیم حریف که دارند شیرازه تیم خودی را از می‌پاشند می‌شوند حرکت‌های بی‌اثر و خطاهای بازیکنان خودی که از سر ناچاری و درماندگی انجام می‌شوند، در یک خودفریبی و دیگرفریبی تام بازی درگیرانه و فیزیکی گزارش می‌شوند.
در نهایت تماشاگر تلویزیونی چاره‌ای جز این نمی‌بیند که صدای گیرنده خود را قطع کند تا ذهنش کمتر مشغول انطباق دادن دوگانگی‌هایی باشد که از یک سو می‌بیند و از سوی دیگر می‌شنود. کاری که من هر وقت جواد خیابانی یک بازی فوتبال را گزارش می‌کند، می‌کنم. جواد خیابانی عزیز با همه احترامی که به صدای قشنگش دارم، حتا فراموش می‌کند گزارش‌های یک‌سویه‌ای که به خورد بینندگان تلویزیونی می‌دهد شاید نوعی توهین و نادیده‌انگاری فهم آن‌ها باشد.

/ 0 نظر / 20 بازدید