saeid online

عمری گذشت و غافلم من درویش

این پست، مطلبی از دکتر شریعتی است که تا به حال آن را در جایی نخوانده بودم. امیدوارم با خواندن آن بیشتر به نماز خواندن ترغیب شوید تا نماز نخواندن:

پدر مومن من، مادر مقدس من، نماز تو یک ورزش تکراری است اگر بدون هیچ اثر اخلاقی و اصلاح عملی و حتا نتیجه بهداشتی باشد! که صبح و ظهر و شب انجام می‌دهی اما نه معنی الفاظ و ارکانش را می‌دانی و نه فلسفه حقیقی و هدف اساسی‌اش را می‌فهمی. تمام نتیجه کار تو و آثار نماز تو این است که پشت تو قوز درآورد و پیشانی صافت پینه ببندد. و فرق من بی‌نماز با توی نمازگزار تنها این است که من این دو نشان تقوا را ندارم.
نماز خواندن با خدا سخن گفتن است؛ ولی تصورش را بکن کسی با مخاطبی مشغول حرف زدن باشد اما خودش نفهمد چه می‌گوید! فقط همه کوششش این باشد که با دقت و وسواس مضحکی الفاظ و حروف را از مخارج اصلی‌اش صادر کند! اگر "ص" را "س" بگوید، حرف زدنش غلط می‌شود اما اگر اصلا نفهمد چه حرفهایی می‌زند و به مخاطبش چه می‌گوید غلط نمی‌شود!
اگر کسی روزی پنج بار و هر بار چند بار با مقدمات و تشریفات دقیق و حساس پیش شما بیاید و با حالتی ملتمسانه و عاجزانه چیزی را از شما بخواهد اما خودش نفهمد که چه درخواستی از شما دارد چه حالتی به شما دست می‌دهد؟ شما به او چه می‌دهید؟ و وقتی متوجه شدید که این کار برایش یک عادت شده و یا به عنوان تکلیف یا ترس از شما هم انجام می‌دهد، دیگر چه می‌کنید؟ گوشتان را پنبه نمی‌کنید؟ اگر خدا از آدم خیلی بی‌شعور بدش بیاید همان رکعت اول اولین نمازش با یک لگد پشت به قبله از درگاه خود بیرونش می‌اندازد و پرتش می‌کند توی بدترین جاهای جهان سوم تا در چنگ استعمار همچون چارپایان زبان‌بسته نجیب بار بکشد و خار هم نخورد و شکر خدا کند و در آرزوی بهشت آخرت در دوزخ دنیا زندگی کند و در لهیب آتش و ذلت و جهل و فقر خود ابولهب باشد و زنش حماله‌الحطب! و اگر خدا ترحم کند رهایش می‌کند تا همچون خر خراس تمام عمر بر عادت خویش در دوار سرسام‌آور بلاهت دور زند و دور زند و دور زند...

   + سعید ; ۳:٠٠ ‎ب.ظ ; پنجشنبه ۱٠ دی ۱۳۸۸
    پيامهاي ديگران ()