saeid online

سالروز آزادسازی خرمشهر مبارک.

هر وقت که تصاویر زمان جنگ از تلویزیون پخش می‌شود و به آن چه که حکومت بعثی عراق و در راس آن صدام ملعون در حق ملت ما و البته ملت عراق روا داشت، هم هر چی به ذهنم برسد از ته دل خرج صدام بی‌شعور می‌کنم و هم، آفرین می‌گویم به همه کسانی که در مقابل تجاوز دشمن گرگ‌صفت ایستادگی کردند. البته کمی هم ترس به دلم راه باز می‌کند که نکند اگر من در زمان جنگ بودم، مبادا کوتاهی می‌کردم و خدای ناکرده به هر بهانه‌ای از میدان جنگ می‌گریختم. خدای را شکر می‌کنم که نبودم (بودم، ولی بیشتر از 5 یا 6 سال نداشتم.) و خدا این جور امتحانم نکرد!
قصد سخن‌پراکنی ندارم،‌ اما فراموش نکنید که این وظیفه انسانی و وجدانی ماست که به همه کسانی که به همه جوانیها و عیاشیها و آرزوهایی که شاید برای خیلی از ما مهم و حیاتی باشند،‌ پشت پا زدند و با چنگ و دندان، جانانه از ایران دفاع کردند و اجازه ندادند که ذره‌ای از خاک وطنمان به تصرف دشمنی در بیاید که خود را خیلی سرتر و بهتر از عجم می‌دانست، به معنی واقعی کلمه احترام بگذاریم و از آنها قدردانی کنیم. آنهایی که مخلصانه با هر هدف و با هر نیتی و با هر ترفندی به میدانهای جنگ آمدند و جنگیدند، بدون شک شایسته تقدیرند.
نمی‌توان همه چیز را به مختصات صفر آورد و همان طوری که امروز روی صندلی‌مان لمیده‌ایم، از دریچه تنگ نگاهمان به تحلیل شرایط جنگ بپردازیم و گستاخانه رشادتها و دلاوریهای رزمندگان را زیر سوال ببریم؛ به نظر من حتا اگر امروز عقیده، دیدگاه و یا شاید قیافه آنهایی که از جان و مال خود گذشتند و جنگیدند، با عقاید ما جور در نمی‌آیند و یا حتا برخی از همان سربازان پاکباخته گذشته، امروز از پیشینه جنگی خود سوءاستفاده می‌کنند و با آن نردبانی برای رسیدن به پول و مقام ساخته‌اند، باز هم نمی‌تواند دلیلی بر نادیده گرفتن جان‌فشانیها و ایثارگریهای آنان در زمان جنگ باشد و کاری که در آن بحبوبه کردند، به هر صورت شایسته تقدیر است.

   + سعید ; ۸:۱٩ ‎ب.ظ ; شنبه ٢ خرداد ۱۳۸۸
    پيامهاي ديگران ()