saeid online

رفیق بد، زغال خوب!

چند روز پیش که مشغول وب‌گردی و صد البته ول‌گردی بودم، در یکی از وبلاگها آداب و رسوم قلیان کشیدن (نه به‌طور کامل) برای آشنایی هر چه بیشتر شما جویندگان طریق معرفت و رهروان راه رفیق‌بازی نوشته شده بود. با عنایت به اینکه بنده حقیر نیز در مدت چهار سال زندگی در خوابگاه (خوابگاه که نه! بهتر است به‌جای واژه غریب و نامانوس خوابگاه، بگوییم ندامتگاه تا حق مطلب ادا شود.) و در سایه دوستی با دوستان این کاره، توفیق زیارت انواع قلیان و تنباکوی میوه‌ای و برازجانی و زغال خودسوز و جکسون و... را داشتم، بر خود لازم و واجب دیدم تا با کامل کردن این مطلب و ارائه آن به شما، دین خود را به این رفیق شفیق ادا کنم و نقش هر چند ناچیز در شناساندن این افسونگر بزم‌آرا به شما داشته باشم.
نمی‌دانم این قلیان چه رازی در دل دارد (بهتر است بگویم چه کرمی دارد!) که پس از هر بار شب‌نشینی و پروانه‌وار دور آن چرخیدن، برای چاق کردن دوباره و بلکه چندین و چند باره آن، همه مشتاق‌اند و به نوعی لح‌لح می‌زنند؛ و با وجود اینکه ما دفعات بی‌شمار و به بهانه‌های گوناگون، گرد قلیان جمع می‌شدیم، ولی به طرز کار آن پی نبردیم و نفهمیدیم چرا قلیان این‌جوری طراحی شده و چه می‌شود که با هر بار بوسه بر شیلنگ خوش خط و خال آن، دود تنباکو وارد حلق آدمیزاد می‌شود! جل‌الخالق!
فکر می‌کنم برای پی بردن به مکانیسم کار قلیان باید بر جمیع جهات مکانیک سیالات تسلط داشت که ما نداریم و این مساله بغرنج می‌تواند سوژه مناسبی باشد برای پژوهشگران و در کردن مقاله‌ای در مجامع علمی جهان! (قابل توجه مهندس حسین امانی، پدر مهندسی شیمی ایران!)
و اما برویم سر اصل مطلب:

اصول کشیدن قلیان
۱) اولین نکته‌ای که شما قلیان‌کشهای عزیز باید بدانید، این است که قلیان را باید دسته‌جمعی کشید و خیلی از بزرگان وادی قلیان‌کشی، استعمال آن را به تنهایی جایز نمی‌دانند و بر بعد اجتماعی قلیان در راستای آشنایی برادران دانشجو با یکدیگر و تبادل تجربیات هنگام قلیان کشیدن تاکید می‌کنند. در واقع، یکی از محاسن محفلهای این‌چنینی این است که شما و دوستانتان به بهانه‌ای دور هم جمع می‌شوید و از احوال همدیگر باخبر؛ در این‌جاست که نشئگی هم مزید بر علت شده و هر یک از شما، شروع به خاطره‌گفتن می‌کند، چه بسیار خاطرات و تجربیاتی که هیچ‌گونه نمود خارجی نداشته‌اند و تنها در دنیای هپروت قابل لمس هستند و هر چیزی که شما فکرش را بکنید شامل می‌شود: از سفر به ناکجا آباد گرفته تا دعوای چند روز پیش با لشکر قمر بنی‌هاشم و دوست شدن با ملکه بریتانیا و چه و چه و ...

۲) دوم اینکه فراموش نکنید همیشه و در همه جا، باید بزرگترین فرد حاضر در محفل (مراد از بزرگترین، مسن‌ترین است نه گنده‌ترین.) شروع به کشیدن قلیان کند یا به عبارت بهتر آن را راه بیندازد؛ (به عبارت بهترتر آن را چاق کند.)
بزرگتر می‌تواند به میل خود، این مسئولیت خطیر را به فرد دیگری که حداقل مدت نیم‌ساعت از حضور وی در جمع می‌گذرد، واگذار کند.

۳) رعایت نوبت هنگام قلیان کشیدن واجب است، آن هم واجب عینی نه کفایی، یعنی تک تک افراد باید بدانند پس از هر بار که قلیان یک دور کامل چرخید، نوبتشان می‌شود و هیچ‌کس نباید از اول یا وسط یا آخر حلقه، یکدفعه قلیان را بگیرد. احوط آن است که جهت چرخش قلیان، ساعتگرد باشد و هر کس که سهم خود را کشید، شیلنگ قلیان را به نفر سمت راست خود بدهد.

۴) کسی که شیلنگ قلیان را از نفر قبلی می‌گیرد، بهتر است به نوعی از او تشکر کند؛ لازم به یادآوری است که این تشکر زبانی نیست و بیشتر به این صورت انجام می‌شود که قبل از گرفتن شیلنگ، انگشتان دست خود را پشت دست طرف قبلی می‌زنند.

۵) لازم است هر کس با توجه به شمار نفراتی که قلیان می‌کشند، زمان پک زدن خود را میزان کند و طوری نباشد که دیگران معطل او شوند.

۶) همه کسانی که دور قلیان نشسته‌اند باید قلیان بکشند حتا به مقدار یک پک، و اگر کسی بگوید که با قلیان میانه‌ای ندارد، در واقع به دیگران بی‌حرمتی کرده و مستوجب عذاب الهی است.

۷) هیچ کس نباید خودسرانه به زغال یا شیلنگ قلیان و قسمتهای دیگر آن دست بزند. چرا که حکم دست زدن به ناموس دیگران را دارد و این، کار بس ناپسندی است.
این مساله در برخی از فرهنگهای دیگر به‌ویژه بچه‌های جنوب به شکل دیگری نمود دارد، آنها معتقدند با آتش زغال قلیان نباید چیز دیگری مانند سیگار و امثالهم را روشن کرد. این کار به معنای توهین به افرادی است که قلیان می‌کشند و خون کسی که این کار زشت را می‌کند، مباح است.

۸) چه نیکوست قلیان تا انتهای آن یعنی تا مادامی که تنباکو دارد، استعمال شود. اسراف، جایز نیست.

۹) زمانی که احساس کردید زغال قلیان دیگر جوابگوی نیاز شما نیست، می‌توانید با توافق جمع به تعویض زغال آن اقدام کنید. البته بهتر است این کار را به افراد باتجربه واگذار کنید. امروزه برای سرخ کردن زغال، به‌جای فوت کردنهای رنج‌آور از سشوار استفاده می‌کنند، چیزی که در خوابگاهها به فراوانی یافت می‌شود.

۱۰) اگر می‌خواهید در خوابگاه قلیان بکشید، بدانید همیشه افرادی هستند که همچون سگهای ولگرد بو می‌کشند تا به محل بساط شما پی ببرند و آن را گزارش کنند تا استخوانی بگیرند و پس از جلا دادن آن، نوش جان کنند. همیشه مراقب این افرادی که همیشه یک دستمال سفید در دست دارند، باشید و اگر توانستید در یک فرصت مناسب، حال مناسبی به آنها بدهید.

تا بعد بدرود.

   + سعید ; ٢:٢۳ ‎ب.ظ ; شنبه ٢٠ خرداد ۱۳۸٥
    پيامهاي ديگران ()