saeid online

نگاه ا ب ر ا ه ی م ن ب و ی به روزمره‌ها

  • حمید شهریاری، یک روحانی جوان به جای نصرالله جهانگرد، مدیر فناوری اطلاعات ایران شد. آگاهان پیشنهاد کردند از این به بعد کاربران اینترنتی موارد زیر را پیش از ورود به اینترنت رعایت کنند:
    اول: قبل از ورود به وب‌سایتهای اسلامی وضو داشته باشند و برای این که مشکلی پیش نیاید زیاد روی صندلی جابجا نشوند.
    دوم: با پای راست وارد وب‌سایتهای مستهجن شوند.
    سوم: رضایت پدر دختر در هنگام چت با نامحرم شرط است. احوط آن است که نکنند، بلکه [...].
    چهارم: در هنگام فرستادن آف‌لاین هرگز فراموش نکنیم که خداوند همیشه آن‌لاین است.

  • عباسیان و بلخاریان حمله می‌کنند.
    آقا! سرخپوستها به دانشگاه اصفهان حمله کردند. وزیر علوم و مرد علمی سال جهان، رئیس جدید دانشگاه اصفهان را تعیین کرد. دکتر «رامشت» (احتمالا باید جزو سلسله عباسیان یا بلخاریان باشد.) رئیس دانشگاه اصفهان موارد زیر را در این دانشگاه اعلام کرد: «من به‌عنوان رئیس دانشگاه آمده‌ام تا مسجد درست کنم، آمده‌ام تا هیات درست کنم، آمده‌ام هیات سینه‌زنی درست کنم، قرار است نماز راه بیندازم، قرار است...» وی گفت: «باید ان‌جی‌او حضرت عباس در دانشگاه تشکیل بدهیم.» وی دانشجویان را چنین تهدید کرد: «شما عوامل تولید فرهنگ اختلاط هستید و یک روز به این جرم سر شما را می‌برند.»

  • انرژی هسته‌ای، دویست تومن بسته‌ای
    درست در شرایطی که ما داریم می‌رویم به شورای امنیت و همه می‌دانند که علت رفتن ما به شورای امنیت هیچ ربطی به انرژی هسته‌ای ندارد و به تندرویهای لفظی روسا در شش ماه گذشته مربوط است، بحثهای علمی درباره انرژی هسته‌ای همچنان ادامه دارد. حسن روحانی که خودش می‌داند دعوا سر چیست، گفت: «دعوای ما با دنیا برسر بمب هسته‌ای نیست، بر سر توسعه است.» آگاهان گفتند: «دعوای ما با دنیا برسر بمب هسته‌ای نیست، اما دعوای دنیا با ما برسر بمب هسته‌ای است.» یکی دیگر از آگاهان از آقای روحانی پرسید: پس چرا وقتی شما مسئول انرژی هسته‌ای بودید به شورای امنیت نرفتید؟
    اما بحث علمی دیگر در این‌باره توسط زادسر، نماینده جیرفت گشوده شد. وی در یک نطق استراتژیک و به قول حسن عباسی، دکترینال گفت: «در برنامه هسته‌ای به خدا توکل کنیم.» آگاهان عاجزانه درخواست کردند که اکنون این کار را نکنیم، چون در ماههای اخیر خداوند سرش شلوغ است و نمی‌داند باید طرف امت موسی را بگیرد یا طرف امت عیسی را بگیرد یا طرف اهل سنت را بگیرد یا طرف شیعیان را بگیرد؟ یک دفعه دیدی خداوند رفت به کمک آنها. آن وقت بیچاره می شویم.

  • دانشگاه قبرستان می شود.
    به دنبال تدفین اجباری سه تن از شهدا در دانشگاه علم و صنعت، دانشجویان این دانشگاه اعتراض کردند و با بسیج دانشجویی درگیر شدند. این اعتراض به پرتاب گاز اشک آور و برخوردهای خشونت آمیز کشید. در نظرسنجی‌ای که از 1255 نفر از دانشجویان شد، 82 درصد مخالف این عمل و 15 درصد موافق و 3 درصد ممتنع بودند. و چون دانشگاه هم مثل بقیه کشور است، نظر همان 15 درصد اجرا شد. به دنیال این درگیریها، ژان لویی برنارد، یکی از کارشناسان مسائل دانشجویی در اروپا که علت درگیری را متوجه نشده بود، پرسشهای زیر را درباره مسائل دانشگاهی کشور پرسید و جوابهای زیر را گرفت:
    ژان لویی برنارد: علت درگیری در دانشگاه علم و صنعت چه بود؟
    ما: عده‌ای می‌خواستند سه نفر از شهدا را در دانشگاه دفن کنند، به همین دلیل دانشجویان اعتراض کردند.
    ژان لویی برنارد: مگر در ایران کشته‌ها را در دانشگاه دفن می‌کنند؟
    ما: نه، ولی این افراد شهید بودند.
    ژان لویی برنارد: این افراد در درگیریهای دانشجویی به شهادت رسیده بودند؟
    ما: نه، اگر این طوری بود که آنها را گور به گور می‌کردند، این افراد در جنگ شهید شده بودند.
    ژان لویی برنارد: مگر ایران در حال جنگ است که شهید جنگی دارید؟
    ما: نه، این افراد 15 سال پیش در جنگ شهید شده بودند.
    ژان لویی برنارد: پس لابد جسدشان را تازه پیدا کرده بودند؟
    ما: نه، جسد این شهدای عزیز قبلا در یک جایی دفن بود که چون دانشجویان نمی‌رفتند هر روز بالای قبرشان سینه‌زنی کنند، به جای اینکه دانشجویان را ببرند قبرستان، قبرستان را آوردند به دانشگاه.
    ژان لویی برنارد: آیا در ایران رفتن به قبرستان برای دانشجویان اجباری است؟
    ما: نه، ولی بسیج دانشجویی دوست دارد که قبرستان دم دستش باشد که اگر وسط دو تا کلاس دلش گرفت برود سر قبر سینه بزند و دلی از عزا دربیاورند.
    ژان لویی برنارد: آیا دانشجویان ایرانی نصفشان نظامی هستند و نصف دیگرشان با نظامیها مبارزه می‌کنند؟
    ما: نه، دانشجویان ایرانی هر یک ماه یک بار این کار را می‌کنند، در ضمن فقط ده بیست درصدشان از این کارها می‌کنند، بقیه درس می‌خوانند و وقتی فارغ‌التحصیل شدند برای کار می‌روند آمریکا.

   + سعید ; ٧:۳٤ ‎ق.ظ ; سه‌شنبه ٢٢ فروردین ۱۳۸٥
    پيامهاي ديگران ()