saeid online

سفر به کویر

در این نوشته‌ها سعی دارم شما را با مواردی که هنگام سفر به بیابان باید رعایت کنید آشنا سازم. هر چند امروزه یافتن جای خالی از آدمیزاد دشوار است، ولی نزدیکی به طبیعت بکر و دوری از شهرنشینی، تجربه‌ای به یاد ماندنی است که با رعایت اصول ساده و برخورداری از دانش و امکانات می‌تواند به خیر و خوشی به پایان رسد.

مهمتری کاری که باید پیش از سفر به مناطق کویری انجام دهید:
نقشه‌های منطقه را تهیه کنید و از کسانی که به منطقه آشنایی دارند موقعیت چشمه‌ها و قنوات را جویا شوید و بر روی نقشه علامت‌گذاری کنید. دوستان و نزدیکانتان را از سفر خود آگاه کنید.
آب کافی مهمترین همراه شما در کویر است؛ برای هر روز زنده ماندن در دمای 49 درجه با وجود استراحت در روز و حرکت در شب، دست‌کم به 2 لیتر آب نیاز دارید. اگر آب در دسترس دارید در نوشیدن آب صرفه‌جویی نکنید چون نرسیدن آب کافی به بدن می‌تواند سبب گیجی و افزایش ترس و سرد شدن بدن شود.
در بیابانها مهمترین علت از پای در آمدن انسان بی‌آبی نیست بلکه به روحیه فرد و عوامل روانی نیز بستگی دارد. در شرایط بحران هرگز در زمان تابش خورشید حرکت نکنید بلکه به استراحت بپردازید؛ بهترین زمان برای ادامه راه هنگامی است که تابش خورشید به حداقل می‌رسد. در کویر ایران و در دمای 49 درجه بیشترین زمانی که یک فرد بدون مصرف آب زنده می‌ماند، 2 تا 3 ساعت است. اگر همین فرد هنگام تابش خورشید زیر سایه استراحت کند و در شب راه را ادامه دهد، حدود 5/2 روز می‌تواند بدون مصرف آب به زندگی ادامه دهد!
احساس تشنگی در مناطق گرمسیری و کویری در انسان دوچندان می شود؛ تنها راه رفع عطش و تشنگی، نوشیدن آب نیست و گاه باید تشنگی را در طبیعت به نحوی دیگر کاهش داد هرچند که بدن نیازمند آب باشد. اگر شما شکارچی یا طبیعت‌گرد هستید،‌ به خاطر بسپارید هنگام بی‌آبی و تشنگی مفرط کت یا تن‌پوش خود را دراورید و از قسمت سینه و شکم (نیم تنه بالا) روی سنگی که بیشتر ساعات روز در سایه و کمی سرد و نمناک است، دراز بکشید و در همان حال تا20 دقیقه بمانید. با این کار احساس تشنگی فروکش خواهد کرد و تا حدود نصف روز (6 تا 8 ساعت) احساس تشنگی نمی‌کنید. با وجود اینکه بدن به آب نیاز دارد، اما احساس شما نسبت به این نیاز آزاردهنده نیست. این کار در شب‌ که یافتن آب در کویر مشکل است بسیار کارایی دارد. اگر باور ندارید امتحان کنید.
در شرایط بحران نکات زیر را هنگام مصرف آب رعایت کنید:
• برای یافتن آب خود را خیلی خسته نکنید زیرا به آب بدن و توان خود نیاز دارید.
• فقط هنگامی که تشنه‌اید آب بنوشید. آب را قورت ندهید بلکه آن را در دهان مز‌مزه کنید و به آرامی بنوشید.
• از کارهای بیهوده بپرهیزید.
• از بینی تنفس کنید و دهان خود را بسته نگه‌دارید. از تف کردن بپرهیزید.
• پناهگاهی برای دوری از تابش خورشید بیابید. اگر هیچ سایه‌ای نیافتید بدن خود را زیر شنها دفن کنید و تکه‌پارچه‌ای روی سر خود بکشید تا از تابش مستقیم در امان بمانید.
• هرگز لباسهای خود را در نیاورید، با این کار هرچند کمتر احساس گرما می‌کنید، اما شدت تعرق شما افزایش می‌یابد؛ حتا صورت خود را نیز بپوشانید.
• هنگامی که آب کمی دارید مصرف غذا و نمک را کاهش دهید و هنگامی که هیچ آبی ندارید، غذا نخورید. شما می‌توانید تا 10 روز بدون غذا در شرایط سخت به زندگی ادامه دهید.
• برای خنک کردن آبی که همراه دارید پارچه‌ای نمناک دور ظرف آب بپیچید به گونه‌ای که آن را کامل بپوشاند. هنگام تبخیر رطوبت پارچه، آب خنک می‌شود. پس از خشک شدن پارچه دوباره آن را مرطوب کنید. برای خیس کردن پارچه می‌توانید از آب باتلاقها استفاده کنید.
• فراموش نکنید آبی را که در کویر به دست می‌آورید هرگز بدون جوشاندن یا قرصهای تصفیه آب مصرف نکنید. جوشاندن آب به مدت 10دقیقه بهترین راه تصفیه آن است. (برای تصفیه آب با مایع سفید‌کننده خانگی به ازای هر لیتر آب 2 قطره بریزید و 30 دقیقه صبر کنید.)

روشهای تهیه آب:
یکی از آسانترین راههای تهیه آب تعقیب رد پای جانوران است، شترها و بیشتر جانوران هنگام غروب آفتاب به سمت آب می‌روند.
روش دیگر تهیه آب این است که گودالی به عمق 40 سانتی‌متر در زمین بکنید. (این روش در شنهای روان کارساز نیست.) در دامنه تپه‌های شنی و بوته‌زارها بهتر می‌توانید آب بیابید. ته گودال یک لیوان یا کاسه بگذارید، سپس روی گودال را با یک تکه پلاستیک و دور تا دور گودال را با سنگ‌ریزه بپوشانید. سپس یک سنگ بسیار کوچک در وسط پلاستیک بگذارید به گونه‌ای که از بالا، وسط لیوان باشد. در اثر تابش و گرما، خاک رطوبت خود را از دست می‌دهد و بخار آب، پس از برخورد با پلاستیک به شکل قطرات ریز درون لیوان می‌چکد. با این روش می‌توانید در 6 ساعت نصف لیوان آب تهیه کنید.
روش دیگر تهیه آب استفاده از گیاهان کویری است. این گیاهان ریشه و ساقه پر آبی دارند.
در دریاچه‌های نمک در عمق 50 سانتی‌متری به آب شور می‌رسید. در کویر همیشه مقداری شکر داشته باشید، افزودن شکر به آبهای تلخ کویر مزه آب را بهتر و نوشیدن آن را آسانتر می‌کند.
چنانچه هیچ روشی کارساز نبود و تشنگی بر شما چیره شد، یک ریگ زیر زبان خود بگذارید تا با ترشح بزاق از میزان تشنگیتان کاسته شود.

نکات مفید:
• وزن شما، اولین دشمن شماست.
• بهتر است با دو یا چند خودرو به کویر بروید. سوخت و لاستیک یدک فراموش نشود.
• تجهیزات اساسی عبارتند از: غذا، آب، چادر، نقشه، قطب‌نما، لوازم بهداشتی (از قبیل جعبه کمکهای‌ اولیه، آنتی‌هیستامین، قرص تصفیه آب، تیغ ریش‌تراشی، صابون کوچک و کیت مارگزیدگی) طناب، چراغ قوه، چاقوی جیبی، کبریت ضد‌آب و قمقمه‌ یک لیتری.
• وسایلی که اگر دوست داشتید بردارید: فنجان، شکر، آبمیوه،‌ دستمال گلدار، سنگ یا فلز چخماق، شمع کوچک، عینک آفتابی، کلاه لبه‌دار، آینه فلزی یا سوت برای علامت دادن.
• وسایلی که می‌توانند مفید باشند: تور نازک با رنگ روشن (1 مترمربع)، فویل آلمینیومی، قلاب کوچک ماهیگیری، نمک، انبرک، نایلون، سوزن با سوراخ ‌بزرگ، ریسمان، اره چوب، چاقو تیزکن و کتابچه راهنمای نجات‌یافتن.
• وسایل خود را درون جیبتان نگذارید یا از خود آویزان نکنید، مانند تبر یا چاقو که هنگام افتادن می‌توانند به شما صدمه‌ بزنند. وسایل خود را درون کوله پشتی بگذارید.
• آچار و ابزار و چسب به همراه داشته باشید. (یکی از خرابیهای رایج خودرو سوراخ شدن رادیاتور است.)
• به همراه داشتن بیلچه و تخته چوبی برای بیرون کشیدن خودرو از باتلاق مفید است.
• برای نگهداری گوشت در گرمای کویر از قیمه کردن در چربی خودش و یا در مشک ریختن و یا نمک سود کردن استفاده کنید. (گوشت را به تخته‌هایی با قطر 3 سانتیمتر تبدیل کنید و تکه‌های بریده شده را درون نمک بگذارید به طوری که نمک همه سطح آن را بپوشاند.)

پیاده‌روی:
• یک فرد با بهترین شرایط بدنی، بیشتر از 20 تا30 کیلومتر در روز نمی‌تواند طی کند. دست‌کم 10 دقیقه در هر ساعت استراحت کنید.
• آهسته و یکنواخت حرکت کنید.
• در بیابانهای داغ بهتر است اول صبح یا هنگام عصر پیاده‌روی کنید.
• از روی موانع عبور نکنید، بلکه آنها را دور بزنید.
• از درون دره‌ها، گودالها و آب‌راهها حرکت نکنید.
• از یکدیگر 3 متر فاصله داشته باشید.
• از صحبت کردن بی‌دلیل خودداری کنید.
• به چشمان خود سرمه بکشید.
• از مکیدن لبهای خود خودداری کنید؛ به لبها و بینی خود روغن بمالید تا چرب بمانند.
• گردن خود را از تابش آفتاب بپوشانید.
• از کلاه لبه‌دار استفاده کنید.
• پیراهن آستین‌دار و شلوار بلند بپوشید. لباسهای با رنگ روشن بهترند.

غذا:
• شیرینی خشک، نان شیرینی، کنسرو ‌ماهی و مرغ، خشکبار، گوشت‌ خشک‌شده و حبوب برای خوردن مناسبند.
• همه میوه‌های کاکتوس‌ها خوردنی هستند.
• توصیه می‌شود فقط در شرایط بحران به فکر خوردن گیاهان بیفتید؛ هیچ اصول کلی برای شناسایی گیاهان سمی وجود ندارد. بدون غذا می‌توانید تا چند روز را بدون مشکل سپری کنید.
• اگر به مشکل کم آبی برخوردید، غذا نخورید، صحبت نکنید و سیگار نکشید. اگر آبتان کم بود پیشنهاد می‌شود غذاهایتان را دور بریزید.

استراحت:
• در صورت امکان در سایه استراحت کنید، کفشها و جوراب خود را در‌آورید و جورابتان را عوض کنید. هنگام استراحت، پاهای خود را بالاتر از زمین نگه‌دارید. اگر سایه پیدا نکردید و زمین برای نشستن خیلی گرم بود و نتوانستید پاهای خود را بلند کنید، کفش خود را در نیاورید.
• درون غارها یا جاهایی که می‌توانند محل زندگی جانوران باشند به هیچ‌ عنوان نروید. از اقامت یا استراحت در اطراف آبها نیز خودداری کنید.
• از استراحت در مکانهای بسیار باز، بلندیها و مکانهای خیس و مرطوب بپرهیزید.
• زیر درختان ننشینید، در محل گودی اطراف درخت بنشینید.

گم‌‌شدن:
• اگر احساس کردید گم شده‌اید، خود را آزار ندهید. بنشینید، اطراف خود را بررسی کنید و به شناسایی موقعیت خود بپردازید.
• به یاد آورید از آخرین زمانی که می‌دانستید کجا هستید، چقدر سپری شده است.
• اگر ممکن بود بالای یک درخت یا تپه بروید تا طرح و نقشه مناسبی بریزید.
• بهترین راه این است که توقف‌ کنید تا دوستان شما یا تیمهای نجات شما را پیدا کنند؛ وقتی تصمیم به ماندن گرفتید، دیگر حرکت نکنید.
• اگر تصمیم به ماندن نگرفتید، مکان خود را نشانه‌‌گذاری کنید و یک یاد‌داشت بگذارید.
• از نشانه‌های جهانی (مانند Help یا SOS) برای درخواست کمک استفاده کنید. (روی زمین بکنید یا با سنگ و کاغذ به صورت بزرگ درست کنید تا از بالا توسط هواپیما یا بالگرد دیده شود.)
• بهترین نشانه آتش است. از آتش دودزا در روز و آتش روشن و نورانی در شب استفاده کنید. از آینه، سوت و تقنگ نیز می‌توانید استفاده کنید.
• رد‌پای قبلی خود را دنبال کنید شاید به جای آشنا برسید.
• سعی نکنید میان‌بر بزنید، چون ممکن است بیشتر گیج شوید.
• اگر به یک جاده برخوردید، همانجا بمانید.

جانوران:
• از همه جانوران سمی و غیرسمی دوری کنید؛ به محدوده آنها احترام بگذارید و با فاصله از آنها دیدن کنید.
• به کندوی زنبورها نزدیک نشوید؛ در صورت نیش‌زدگی توسط زنبور نیش را توسط ناخن یا انبرک بیرون آورید و از کرم بی‌حس‌کننده موضعی و آنتی‌هیستامین استفاده کنید.
• نیش انواع مار‌ها و عقربها می‌توانند کشنده باشند؛ حتا نیش برخی از مامولکها نیز سمی است. به یاد داشته باشید نیش‌زدن وسیله دفاعی جانوران است پس آنها را تحریک نکنید.
• همه جانوران سمی، ترسو و خجالتی هستند. بیشتر اوقات ترسیدن شما سبب تحریک آنها می‌شود؛ اگر ناگاه احساس کردید یک جانور سمی روی بدن شما راه می‌رود تکان نخورید و بی‌حرکت بمانید.
• هنگام خواب در شب همه بدن‌خود را بپوشانید.
• هنگام حرکت به محل گذاشتن پای خود دقت کنید.
• به فرد مارگزیده دارو و الکل ندهید و از اسپری یا یخ استفاده نکنید.

چنانچه با خودرو به کویر سفر می‌کنید، نکات زیر را رعایت کنید:

• گروهی سفر کنید.
این که می‌خواهید بیرون از جاده رانندگی کنید، دلیلی برای خودکشی نیست. به سلامتی خود، همراهان و خودرو احترام بگذارید و از ماجراجویی بپرهیزید. وسوسه سفر با یک خودرو را از سر بیرون کنید؛ همواره کارهای تیمی موفقیت بیشتری دارند.
• چک لیست تهیه کنید.
پیش از سفر چک‌لیستی از همه کارهایی که باید انجام دهید و همه تجهیزاتی که باید با خود ببرید تهیه کنید. اگر با چند خودرو سفر می کنید می‌توانید با سرنشینان دیگر خودروها چک‌لیست خود را مقایسه نموده و به آمادگی خود و دیگران برای سفر اطمینان حاصل کنید.
• تجهیزات لازم را همراه خود ببرید.
هنگامی که فرسنگها از راههای اصلی، جایگاههای سوخت و تعمیرکار دور هستید و از زمینهای دشوار عبور می‌کنید، باید تنها به امکانات خود حساب کنید. ضرب‌المثل "هر چه خوار آید، روزی به کار آید" را فراموش نکنید!
• تجهیزات سنگین را ثابت کنید.
تجهیزات سنگین مانند جعبه آچار، جک و دیگر وسایل را چنانچه درون خودرو یا روی باربند قرار دارند، محکم کنید. برای این کار می‌توانید از جعبه‌های فلزی و کارکرده مهمات استفاده کنید. کافی است در فضای زیر صندلی و یا محل گذاشتن بار، جعبه‌ها را با پیچ و مهره به بدنه ببندید.
در صورت استفاده از باربند، تجهیزات را با طناب یا کشهایی که برای بستن بار به کار می‌روند، ثابت کنید.
• سلامت خودرو را کنترل کنید.
هرگز بدون اطمینان از سلامت موتور، فرمان،‌ ترمز و کلاچ، شاسی، فنرها و کمک‌فنرها، گاردان جلو و عقب، دیفرانسیلها، جعبه دنده، تسمه‌های پروانه، دینام و استارتر، کولر، چراغها، باتری، بخاری، بوق(با صدای رسا) و تایر سالم و مناسب، جاده را ترک نکنید.
روغن ترمز و کلاچ، روغن موتور، روغن جعبه‌دنده، روغن کمک‌فنر، واسکازین دیفرانسیلها و همه گریس‌خورهای گاردان و فرمان را بازدید و درصورت لزوم روانکاری کنید. در زمستان ضدیخ به همراه داشته باشید.
• بی‌گدار به آب نزنید. امنترین و آسانترین راه را انتخاب کنید.
با انتخاب راههای امن و آسان با کمترین هزینه به مقصد برسید. چه بسا راههای مشکل شما را از رسیدن به هدف بازدارند. پیش از انتخاب راه به عملی بودن و قابل بازگشت بودن آن فکر کنید. همواره کوره‌راه از بی‌راهه بهتر است.
اگر قصد خروج از راه را دارید، نسبت به کیفیت زمین از نظر رطوبت، سنگلاخ یا ماسه‌ای بودن و شیب و عوارض آن پرس و جو کنید. پوسته خشک روی زمین فریب‌دهنده است، چون خاک زیر آن نرم و سست است. گاه لایه‌ای نازک و خشک بر روی خاک تشکیل می‌شود که برای پیاده سفت و قابل اعتماد به نظر می‌رسد، ولی هنگام عبور خودرو لایه خشک می‌شکند و خودرو در گل و یا ماسه گرفتار می‌شود. مراقب باشید شاسی خودرو به گل نرود که در آن صورت بیرون آوردن آن بسیار دشوار است.
در کشور ما بسیاری از راههای بیرون از جاده از گدازه‌های آتشفشانی پوشیده‌اند. این نواحی سنگهایی تیره با لبه‌های تیز دارند و گذر از چنین راههایی احتمال پنچری را افزایش می‌دهد.
نکاتی که باید هنگام رانندگی رعایت کنید:
• چیدمان خودروها
در صورتی که گروهی سفر می کنید، همه افراد بویژه رانندگان باید روحیه همراهی و همکاری داشته باشند. هر راننده باید از شمار سرنشینان خود آگاه باشد و همیشه پیش از حرکت، از حضور همه سرنشینان اطمینان حاصل کند.
تکروی و سرکشی همیشه خطرناک است. همواره باید اولین و آخرین خودرو مشخص باشند و دیگران نباید بدون هماهنگی از آنها پیشی بگیرند.
خودرویی که در پیشاپیش حرکت می‌کند، باید با همراهی راهنما حرکت کند. خودروهای دیگر به دنبال خودروی اول و از روی مسیر خودرو جلویی به حرکت ادامه دهند. همواره با خودروی جلویی فاصله مناسب داشته باشید. حرکت خودروها در کنار هم می‌تواند خطرناک باشد. بهتر است آخرین خودرو از وضعیت خودروهای جلو گزارش دهد.
• آرام و بدون شتابزدگی برانید.
شرایط حاکم بر زمینهای ناهموار بیرون از جاده با بزرگراه متفاوت است. اولین اقدام پیش از رانندگی در مناطق شنی یا باتلاقی، کم کردن باد لاستیکهاست، این کار ضمن کاهش فشار وارد بر خودرو سبب افزایش سطح تماس لاستیک با زمین سست می‌شود و فرورفتگی لاستیک در مناطق شنی و باتلاقی به طور چشمگیری کاهش می‌یابد.
رانندگی با سرعت بالا در بهترین شرایط موجب محروم شدن شما از دیدن طبیعت می‌شود و ممکن است به آسیب دیدن سرنشینان یا شکستگی قطعات خودرو بینجامد، احتمال واژگونی را نیز افزایش می‌دهد.
ترمز ناگهانی در جاده‌های خاکی موجب لغزش خودرو و فرو رفتن چرخهای جلو در خاک نرم، ماسه و یا باتلاق می‌شود که در چنین شرایطی راه‌اندازی دوباره خودرو دشوار است. در این شرایط حرکت آهسته در مسیر قبلی رو به عقب کارساز است.
هنگام توقف در زمینهای شنی ترمز نکنید، کلاچ را فشار دهید تا دنده‌ها آزاد شوند و خودرو خود به خود بایستد. در صورت امکان در زمینهایی که شیبی به سمت پایین دارند بایستید تا حرکت دوباره به آسانی انجام گیرد. حرکت دوباره باید بسیار آرام و با تغییر دنده‌ها همراه باشد.
• عبور آرام از برآمدگیها و چاله‌ها
با عبور آرام از چاله‌ها و برآمدگیهای زمین می‌توانید از فشار زیادی که به خودرو وارد می‌شود، بکاهید. از چاله‌های آبگرفته عبور نکنید و برای گذر از نهرها از جایی که بستر سنگی دارد، عبور کنید.
• کمربند ایمنی را ببندید.
کمربند ایمنی با محکم نگه داشتن سرنشینان بر روی صندلی، از برخورد آنها با سقف یا ستونهای اتاق، هنگام گذر از ناهمواریهای زمین جلوگیری می‌کند. چسبیدن به صندلی، شما را بر خودرو مسلط می‌کند.
• مراقب بوته‌ها و درختان باشید.
از روی بوته‌ها عبور نکنید، بوته‌ها مامن پرندگان و برخی جانوران بیابانی است. نابود کردن جانورانی که برای ادامه زندگی در کویر مبارزه می‌کنند، زیر چرخهای خودرو پسندیده نیست. به طبیعتی که پذیرای شماست، احترام بگذارید.
• بالا و پایین رفتن از تپه‌‌ها
گرانیگاه خودروهای شاسی‌بلند، از خودروهای سواری بالاتر است. این امر موجب افزایش احتمال واژگونی خودروهای شاسی‌بلند در مقایسه با خودروهای سواری می‌شود.
هرگز به طور مایل از شیبهای تند بالا نروید، بلکه مستقیم از شیب بالا روید. چنانچه خودروی شما قادر به بالا رفتن از شیب نبود، از پیمودن راه خودداری کنید.
هرگز از تپه یا شیبی که از آن سوی آن خبر ندارید، سرازیر نشوید. هنگام پایین آمدن از شیب، حرکت مایل یا مارپیچ سبب می‌شود چرخهای سمت شیب وزن بیشتری تحمل کنند و در نتیجه سبب افزایش درصد شیب، فرورفتگی بیشتر، گیر کردن در شن و چپ شدن خودرو شود. بنا بر این، با دنده سنگین در مسیر مستقیم از شیب پایین بیایید. اگر در زمین شیبدار به سمت پایین حرکت می‌کنید و احساس کردید عقب خودرو در حال متمایل شدن به راست یا چپ است، به آرامی سرعت خود را افزایش دهید تا خودرو به حالت عادی بازگردد. در این حالت هرگز ترمز نکنید.
همچنین، هرگز بر روی شیبهای تند دور نزنید. بلکه شیب را با دنده عقب، بدون خلاص کردن خودرو پایین بیایید.
• به خاطر سپردن مسیر و نشانه‌گذاری راه
تکیه بر ادوات الکترونیکی مسیریابی کافی نیست و ‌باید نشانه‌هایی را برای بازگشت به خاطر بسپارید. از سوی دیگر با توجه به طبیعت متغیر کویر، تکیه بر ردپا و اثر چرخها برای طی مسیر برگشت، درست نیست. بنا بر این از نشانه‌های طبیعی زمین مانند کوهها، تپه‌ها و درختان برای نشانه‌‌گذاری استفاده کنید. همچنین مسیر خود را به محیط‌بانان اعلام کنید تا چنانچه بازنگشتید، محدوده معینی را به جستجو بپردازند و در زمان کوتاهتری شما را بیابند.
• چیزی به جای نگذارید.
به هیج عنوان زباله‌های خود را در بیابان رها یا دفن نکنید. از ریختن روغن موتور بر روی زمین خودداری کنید. هرچه با خود برده‌اید، بازگردانید گویی آنجا نبوده‌اید.
پس از بازگشت از سفر خودروی خود را بشویید تا نمکها و شنها، از آن جدا شوند. این نمکها و شنها قطعات خودرو را سریع می‌پوسانند.


خلاصه برای خودم:
وسایل لازم برای رانندگی جاده در شرایط بحرانی
- صفحه چوبی یا فلزی برای گذاشتن زیر جک به اندازه 5/0 متر مربع
- بیلچه برای درآوردن خودرو یا کندن گودال برای تهیه آب
- طناب محکم به درازای 3 متر یا بیشتر
- کش برای بستن بار
- لوازم یدکی: لاستیک سالم، تسمه پروانه، چسب آکواریوم برای گرفتن سوراخ رادیاتور، چراغ قوه، ضد یخ در زمستان، کپسول آتش‌نشان، زنجیر چرخ در همه شرایط، سوخت به مقدار 5/0 لیتر برای روشن کردن آتش
- جعبه آچار شامل: انبردست، دم‌باریک، پیچ‌گوشتی، آچار، سیم برق (4 متر) چسب برق، فیوز
- لوازم بهداشتی: باند، چسب زخم، بتادین، الکل، آنتی‌هیستامین (برای زنبورگزیدگی) صابون، تیغ ریش‌تراش، بند برای کاهش شدت خون‌ریزیها، ناخن‌گیر، قرص تصفیه آب یا مایع سفیدکننده (به ازای هر لیتر آب 2 قطره و پس از 30 دقیقه مصرف کنید.) روغن یا پماد برای جلوگیری از خشکی پوست
- کلاه لبه‌دار و عینک آفتابی
- لباس گرم و پتو
- چاقو
- کبریت یا سنگ چخماق (از فندک خودرو نیز می‌توان کمک گرفت. یا با دو رشته سیم و کمی سوخت و با ایجاد جرقه از باتری خودرو می‌توان آتش برافروخت.)
- نقشه و قطب‌نما (GPS کاملتر است.)
- قمقمه یک لیتری (قمقمه اگر فلزی باشد، به جای کتری برای جوشاندن آب نیز می‌تواند به کار آید.)
- آینه یا سوت برای درخواست کمک (از آینه خودرو هم می‌توان استفاده کرد.)
- چند لیوان یا کاسه
- چند تکه پلاستیک شفاف به اندازه یک متر مربع
- شکر برای شیرین کردن آب
- چادر یا دستمال بزرگ برای در امان ماندن از تابش خورشید
- دستگاه تولید صدای فراصوت برای دفع حشره‌ها

پیوند صفحه